De vrijheid van een diploma

 

 

Vandaag spreek ik Marja, een cliënt die samen met haar partner hard werkt om hun relatie te redden. Zij willen voorkomen dat de onderlinge spanningen van de relatie door gaan werken in het gezinsleven, de dagelijkse gang van zaken en hun band met de kinderen. Vandaag wordt duidelijk wat Marja zo motiveert:

“Aanstaande woensdag hoort mijn dochter of ze geslaagd is. Een hele spannende dag. Ik denk de laatste tijd vaak terug aan hoe dat toen voor mij was. Dat wachten op dat verlossende telefoontje; het ongeloof en de enorme blijdschap toen ik hoorde dat ik geslaagd was. Wat een opluchting! Die middag en avond belde de één na de ander, familie en vrienden, de telefoon stond roodgloeiend. Telkens hetzelfde verhaal en de vraag ‘Wat nu? Wat zijn de plannen?’. Dat was voor mij heel duidelijk: Ik ging uit huis en op mezelf wonen. Ging het om de opleiding die ik ging volgen? Ik weet het eigenlijk niet. Eén iemand vroeg die avond aan de telefoon: ‘Ben je blij dat je nu weg kan thuis?’ Ik heb alleen maar bevestigend geantwoord en er volgde geen verdere vragen. Dat moment en die vraag is me altijd bij gebleven. Ik was 16 jaar en er was iemand die wist dat ik het moeilijk had met de situatie thuis. Ik voelde me opeens niet meer zo alleen. Iets wat al zo lang mijn eenzame verdriet was, werd door die die ene simpele vraag minder eenzaam. Die vraag bevrijde me van het idee dat ik er alleen voor stond.”

Stil heb ik het verhaal van Marja aangehoord. Zij brengt onder woorden wat het betekent voor een kind om erkend en gehoord te worden. En eigenlijk ook, hoe klein en simpel dat gebaar van erkenning kan zijn.

Wat betekent dit voor Marja in haar huidige situatie? Zij en haar partner gaan samen door moeilijke tijden heen. En ze is bang dat haar dochter hetzelfde voelt als zij destijds toen ze net zo oud was. Dat ze, net als haar ouders, niet in staat is geweest de spanning binnen de relatie, buiten de onbezorgde jeugd van haar puberdochter te laten. Dat ze, onbewust, dezelfde ‘fouten’ heeft gemaakt waarvan ze zich zo had voorgenomen dat het haar niet ging overkomen. Dat haar dochter straks, als iemand vraagt of ze blij is dat ze nu weg kan thuis, die vraag ook bevestigend zal beantwoorden. Dat is haar grote angst.

Marja en ik praten verder over deze angst in relatie tot haar dochter en haar partner. Hoe mooi het is dat Marja zelf voelt hoe belangrijk die erkenning voor een kind kan zijn. En dat zij en haar partner stappen hebben ondernomen om eenzelfde situatie als van Marja vroeger thuis te voorkomen, zegt al heel veel. Dat geeft mij het vertrouwen dat Marja de emoties van haar dochter zal opmerken en benoemen. De blijdschap als de vlag mag wapperen aanstaande woensdag; de teleurstelling als ze nog even aan de bak moet en de onvermijdelijke gemengde gevoelens als ze straks op zich zelf gaat wonen. Niet eenzaam, maar in vertrouwen dat haar ouders er voor haar zijn. 

Herken jij het verhaal van Marja? Neem gerust contact met me op. 

Nicoline

nicoline@losbinden.nl • 06 – 36 21 23 32

Add your comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *